Kara Kuvvetleri Komutanlığının yasaları ve kendi yetkilerini de aşarak yapmak istediği fişleme faaliyetinin ortaya çıkması, eski bir gündem konusunu yeniden güncel hale getirdi.
Ben ısrarla yapılan faaliyetin aslında, ‘Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin kendi vatandaşına karşı yürüttüğü gizli faaliyetler’den olduğunu öne sürüyorum. Ben öyle diyorum ama dün bu köşede çıkan yazıya gelen bazı tepkilere bakılacak olursa, en azından bazı vatandaşlar devlet tarafından fişlenmekten pek de şikâyetçi değiller.
Bazı vatandaşlar ne düşünürse düşünsün ben durumdan pek memnun değilim. Birkaç nedenle memnun değilim. Bunlardan birincisi, fişlemenin mantığı gereği yapılanın, insanların haklarında mahkeme kararı olmaksızın mahkûm edilmesi olması. Bir başka neden, fişlemenin özünde devletin kutsallığını bir kez daha kutsuyor olması. Üçüncü bir nedenim, kutsal devletin, vatandaşlarından soyut kendi başına bir varlık haline dönüşmesi ve nihayetinde vatandaşları ve onların demokratik taleplerini kendisine karşı bir tehdit olarak görmeye başlaması.
Ama ben bugün bu sebeplerden söz etmeyeceğim. Onlar yerine fişlemeye ilişkin bir başka iddiada bulunacağım.
Evet, bence fişleme esas olarak büyük bir ekonomik kaynak israfıdır. Ya da devletteki işsiz güçsüz insanlara iş yaratma faaliyetidir. Ki o da zaten bir israftır.
Neden mi? Anlatmaya çalışayım.
Yürürlükte 1972 tarihli bir ‘Kimlik Bildirimi Yasası’ var. Bu yasa 1982’de değiştirildi ve 12 Eylül darbecilerinin bize layık gördüğü ‘güvenlik devleti’ne daha da uygun hale getirildi. Bu yasaya göre hepimiz oturduğumuz mahallenin muhtarlığına kaydolmak zorundayız; o muhtarlıklar da bütün bu bilgileri düzenli aralıklarla kentlerde polise, kırsal alanda da jandarmaya bildirmekle yükümlü.
Yani, şu anda devletin elinde, hepimizin kimlik bilgileri ve adresi bütün detayıyla mevcut. Sözünü ettiğim güvenlik kurumları İçişleri Bakanlığı’na bağlı. Aynı bakanlık bünyesinde bir de ‘Nüfus İşleri Genel Müdürlüğü’ var. Yani bu bakanlık bütün bu bilgilere sahip.
Aynı bakanlık bünyesinde Emniyet Genel Müdürlüğü de var ve bu genel müdürlük de biliyorsunuz Türkiye’nin en geniş kadrolu, en geniş olanaklı istihbarat servislerini (evet, bir değil iki tane) bünyesinde barındırıyor.
Yani, devletin bir birimi bizlerle ilgili bilinmesi gereken her şeyi biliyor. Buna neredeyse kafamızın içi de dahil.
O birim de aslında biz vatandaşları devlete karşı tehdit olarak gördüğünden, Türk Silahlı Kuvvetleri ile de ortaklaşa biçimde EMASYA adı verilen planları da hazırlıyor. Bu planlar o kadar ayrıntılı ki, Allah korusun bir nükleer savaş halinde (ya da askeri darbe olduğunda) benim mahallemde hangi fırının ekmek üreteceği bile belli. (Ama nedense ne bu planlar ne de diğer bilgiler deprem gibi bir tabii afet sırasında hiçbir işe de yaramaz.)
Peki devlet bütün bu bilgileri bilir de o bilgiler onun ne işine yarar? Bence bugüne kadar bu bilgilerin her şeyi zaten önceden belli bazı vatandaşlarımızın hayatını karartmak dışında pek de işe yaramaz.
Bu bilgilerin belli yerlerde toplanmış olmasına rağmen, Kara Kuvvetleri Komutanlığı bu bilgileri bir kez daha toplamak için neden harekete geçer? Acaba İçişleri Bakanlığı’nda ve kısmen de MİT’te olan bilgilere güvenmediği veya onlardan istemeye çekindiği için mi böyle yapar, yoksa kaynağı bol olduğu için mi bu işe kalkışır?
Galiba kaynağı bol. Yoksa, eleman ve para kaynağı kısıtlı olsa, ‘Maksadı belli olmayan grupları’ veya ‘Meditasyon yapanları’ bu araştırmanın kapsamına almazdı.
Son bir notla bitireyim: Demokrasi ve Avrupa Birliği denince mangalda kül bırakmayan, vatandaşın devlet için değil devletin vatandaş için olduğunu ha bire söyleyen, ‘Gün ışığında yönetim’i ve şeffaflığı sağlamayı seçimde vaat eden, ‘Bilgi Edinme Hakkı’ ve ‘Dilekçe Hakkı’ gibi yasaları hazırlayan hükümet, dün bu satırların yazıldığı saate kadar kaymakamlıklara bir genelge göndererek Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nın yönergesinin yok