LONDRA KONFERANSI (1841) (Boğazlarla ilgili):
Hünkâr antlaşmasının süresi bitince Londra’da bir konferans toplandı. Toplantıya İngiltere, Rusya, Fransa, Avusturya, Rusya ve Osmanlı Devleti katıldılar. Londra’da imzalanan boğazlar sözleşmesine göre;
Boğazlar Osmanlı Devleti’nin olacak, ancak Osmanlı barış halindeyken boğazlar bütün savaş gemilerine kapatılacaktı.

ÖNEMİ:
1)-Bu sözleşme ile boğazlar, devletlerarası bir statü kazandı.
2)-Osmanlının boğazlar üzerindeki hükümranlık haklarına kısıtlama getirilmiştir.
3)-Rusya boğazlar üzerindeki üstünlüğünü kaybederken, Fransa ve İngiltere Akdeniz’deki güvenliklerini artırmışlardır.
I.İnönü Savaşı’ndan sonra İtilaf Devletleri Londra’da bir “Londra Barış Konferansı” düzenlemeye karar verdiler. Londra’da toplanacak konferansa Osmanlı Devleti ve Yunanistan çağrıldılar. Delegeler arasında Ankara Hükümeti’nin de temsilcisinin bulunmasını şart koştular.
Bu konferansın ilk safhası (21 Şubat 1921) de tarafların anlaşmaması sonucu kopmuştur.
İkinci safhasında (Mart 1922) İtilaf Devletleri bir öneri gurubu sunmuş ama milli kuvvetler bunu Misakı Milliye karşı olduğu için kabul etmemiştir. İkinci safhada İtilaf Devletleri Sevr‘in yeniden gözden geçirilmesini kararlaştırdılar. Amaçları İstanbul Hükümeti ile Ankara Hükümeti arasında bölücülük yapmaktı. Ancak Konferansında İstanbul Hükümeti temsilcisi Tevfik Paşa, Türkiye’yi temsil etme yetkisinin tamamı ile Ankara hükümetinde olduğunu söyleyerek onlara bu kozu vermeyerek birlik ve beraberlik mesajı da verdi. M. Kemal çağrının TBMM’ye yapılması gerektiğini, doğrudan çağrı yapılmazsa konferansa katılmayacaklarını bildirdi. Böylece TBMM’nin tanınmasını sağlamış oldu. Yeni Türk Devletinin temeli İtilaf Devletlerince resmen tanınmıştır. İtalyanların aracılığıyla Ankara Hükümeti de konferansa davet edildi.
TBMM Temsilcisi Bekir Sami Bey, Misak-ı Milli ile belirlenmiş olan haklarını dile getirdi. İtilaf Devletleri bu isteğe önem vermediler. Konferansta Ankara Hükümeti’ne önerilen barış esasları Sevr’in biraz değiştirilmiş şekli olduğundan reddedildi. Misak-ı Milli ile Sevr’in uyuşması düşünülemezdi. Savaşı sürdürmekten başka çare yoktu.