·                    Hayatı:

21 Mart 1973’te kaybettiğimiz Âşık Veysel, Karacaoğlan, Âşık Bayburtlu zihni ölçüsünde saz şairlerimizden 20. Yüzyıla gönderilmiş bir temsilci gibidir.

Âşık Veysel, büyük hemşehrisi Pir Sultan Abdal ve çağdaşı Tâlîbî, Ali İzzet gibi Sivaslıdır. Sivas’ın Şarkışla kazası, Sivralan köyünde doğmuş ve orada ölmüştür.

Yedi yaşında, Sivas’ın uğradığı bir çiçek hastalığı salgınında gözlerinin birini kaybeden Veysel, kalan yetmiş iki yıllık ömrünü, dış âlemi görmezlik ve kendi iç aydınlığını çoğaltmakla geçirmiştir. Diğer gözünü ise babasının sebep olduğu kazada kaybetmiştir.

Saz, Veysel için “kerametli alet” idi, Babası Ahmet Ağa da sazın hayranlarından olduğu için görmeyen oğlunu hem çalgı, hem hikmet, hem şiir olan gelenek yadigârı ile avutmaya çalışmıştı. Babasının yoldaşı Çamşıhı köylü Ali Ağa’dan çokça saz dinle yen ve ilk derslerini alan Veysel, 20 yaşlarından itibaren çalıp söylemeye başladı, Saz ile içli dışlı ve sırdaş olarak ona en gizli dileklerini söyledi.

“Ben ölürsem sazım sen kal dünyada Gizli sırlarımı âşikâr etme”

Âşık Veysel, 1933’de yollarda saz çalıp yürüyerek Ankara’ya gelir ve sazı ile gösterdiği başarı ile “ülkü” dergisini yöneten folklorcu, oyun yazarı, şair Ahmet Kutsi Tecer’in dikkatini çeker. Bu şairin desteği ile pek çok şiirler yazmış, yurdu karış karış dolaşmış ve her yanda itibar görmüştür. Son günlerine kadar ve ölümünden sonra hatta hâlâ Veysel’in türküleşmiş şiirleri radyo ve televizyonların vazgeçilmez sanat malzemesi olmuştur.

1972 yılı sonunda ağır hastalığa tutulmuş, bir süre Sivas hasta hanesinde yatmış ve Sivralan köyünde 21 Mart 1973’de vefat etmiştir. Şimdi sesi ve sazı yine radyolardan dinlenebilmekte, şiirleri cilt cilt basılmakta ve kendisi Sivralan köyünde yetiştirmiş olduğu nadide ağaçlar dolu meyve bahçesinin gölgesinde, son uykusunu, milletçe sevilişin huzuru içinde uyumaktadır.

·                    Ebedi Şahsiyeti:

Özel hayatında bahtından, gözünden, eşinden, çocuklarından çektiği bir çok sıkıntılara rağmen, şen, imanlı, deryadil olan Veysel, neşeli fıkralar anlatır. Şakalar yapar ve binlerce yılın yaptığı Anadolu halk adamı şahsiyetini her konuştuğuna kabul ettirirdi. İçi dertli dışı şakacı; susmak bilir, söz bilir; kendisine has üslûbu ile nükteler söyleyen tam bir köylü ârifi idi, iç âlemindeki aydınlık, gözlerinin kararttığı dünyasına meçhul bir ışık serpiştirir, göremediğimiz güzelliklerin hazzını bize sezdirirdi. Çok defa

..devamını oku »